Wyróżnia się dwa typy normy tygodniowej: normę przeciętna i „sztywną". Większość pracowników ma oczywiście normę przeciętną (z normą sztywną mamy do czynienia tylko wówczas, gdy przepisy szczególne tak stanowią).
Jeżeli norma ma charakter przeciętny, to w skali okresu rozliczeniowego mogą wystąpić tygodnie, w których pracownik jest obecny przez więcej niż 40 godzin, o ile w innych tygodniach będzie pracował mniej niż 40 godzin. Natomiast jeżeli jest ona „sztywna", to każda praca przekraczająca 40 godzin w tygodniu będzie nadliczbowa - nawet gdyby w innym tygodniu było jej odpowiednio mniej.

Przykład:
Pracownik jest zatrudniony w podstawowym systemie czasu pracy. 40-godzinna tygodniowa norma czasu pracy ma charakter przeciętny. Oznacza to, że jest możliwe takie ustalenie na dany okres rozliczeniowy harmonogramu czasu pracy, aby w jednym tygodniu praca przekraczała 40 godzin, a w innym była odpowiednio krótsza. Np. w jednym tygodniu okresu rozliczeniowego pracownik przychodzi do pracy od poniedziałku do soboty po 8 godzin, a w kolejnym od poniedziałku do czwartku, też po 8 godzin. W tej sytuacji nie wystąpi praca w godzinach nadliczbowych stanowiących przekroczenie przeciętnej tygodniowej 40 godzinnej normy czasu pracy.

Przykład:
Pracownik ma status pracownika samorządowego, czyli jego tygodniowa norma czasu pracy wynosi sztywno 40 godzin. Nie ma zatem możliwości rozłożenia czasu pracy w taki sposób aby w jednym tygodniu liczba godzin przekraczała 40. W tej sytuacji każda godzina powyżej 40 w takim tygodniu ma charakter pracy w godzinach nadliczbowych z powodu przekroczenia tygodniowej normy czasu pracy.

Podstawa prawna:
art. 129, art. 132 - 133, art. 151 - 151³ kp